دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند

دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند

مطلبی که امروز در سایت ذکر و دعاهای قرآنی دعا سایت doasite.com برای شما عزیزان آماده کردیم دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند هست . دعایی بسیار تضمینی و قوی و سریع الاجابه و مشکل گشا برای رفع بد اخلاقی فرزند و همچنین خوش اخلاقی و خوش رفتاری فرزند که کاملا موثر و مفید می باشد . امیدوارم که کارگشای مشکلات شما عزیزان واقع شود .

دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند دعایی سریع الاجابه برای خوش رفتاری فرزند دعایی تضمینی و قوی برای خوش اخلاق شدن فرزند دعای مجرب به جهت خوش اخلاقی و اخلاق خوب فرزند دعای قوی و موثر برای رفع بد اخلاقی فرزند دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند
دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند

دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند,دعایی سریع الاجابه برای خوش رفتاری فرزند,دعایی تضمینی و قوی برای خوش اخلاق شدن فرزند,دعای قوی و موثر برای رفع بد اخلاقی فرزند,دعای مجرب به جهت خوش اخلاقی و اخلاق خوب فرزند

دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند

دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند دعایی سریع الاجابه برای خوش رفتاری فرزند دعایی تضمینی و قوی برای خوش اخلاق شدن فرزند دعای مجرب به جهت خوش اخلاقی و اخلاق خوب فرزند دعای قوی و موثر برای رفع بد اخلاقی فرزند دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند
دعای سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن و خوش رفتاری فرزند

دعایی بسیار مجرب و سریع الاجابه برای خوش اخلاق شدن فرزند – خوش رفتاری فرزند – رفع بد اخلاقی فرزند در خانه و جامعه – دعایی مجرب برای رفتار بهتر و خوب فرزند با خانواده و دوستان براتون آماده کردیم امیدواریم که کارگشای مشکلات شما عزیزان واقع شود .

دعای بسیار قوی و مجرب برای خوش اخلاقی و خوش رفتاری فرزند و رفع بد اخلاقی

امام صادق (ع) فرموده است: «اگر کسی بداخلاق شد، در گوش او اذان بگویید.»

دعا برای دفع فال بد

حضرت رسول اکرم (ص) فال خوب زدن را دوست می داشت، و فال بد زدن را خوش نداشت و می فرمود:

هر کس چیز ناخوشایندی دید که به نظرش بد جلوه می آید این دعا را بخواند.
«اللهم لا یوتی الخیر الا انت، و لا یدفع السیئات اانت و لا حول و لا قوه الا بک» «خدایا!
خوبی را کسی جز تو نمی دهد، و بدیها را کسی جز تو دفع نمی کند، و هیچ جنبش و
نیرویی نیست مگر به کمک تو.»

****************************

هر که چهل روز هر روز ۳۶۵ بار بخواند حق تعالی اخلاق نیک گرداند و اگر

هر روز ۴۱ بار بخواند حق تعالی رفتار بد از او ظاهر نگرداند و نامش به نیکویی گیرند

و اگر هر روز ۲۱ بار خبواند پیش پادشاهان عزیز باشد

یا حَمیدُ تَحَمَّدتَ بِالحمدَ وَ الحَمدُ فی حَمدِ حَمدَکَ یا حَمیدُ

منبع : کنوز لااسرار ج ۱ ص ۱۲۰

****************************

دستورالعملی و روشهایی برای خوش رفتاری

شاید گیراتر از حُسن خلق و خوشرویی، واژه ای نباشد که ترسیم کننده روحی زلال و طبعی بلند و رفتاری جاذبه دار باشد. چیزی که به عنوان رفتار برجسته و معیار کمال ایمان یک مسلمان است. آنگونه که رسول خدا(ص) نیز، به این فضیلت متعالی آراسته بود.
بخشی از اخلاق نیکو و حسن معاشرت، در «خوشرویی» متجلّی است، بخشی در «خوشخویی» و بخشی هم در «خوشگویی». و چه نیکو است که به این سه «خوش» مبارک و مقدس، بپردازیم و از آنها کلیدی برای گشودن قلعه دلها و عاملی برای تحکیم رابطه ها بسازیم.

«خوشرویی»

در مواجهه دو نفر با یکدیگر، پیش از هر سخن و عمل، دو صورت با هم روبه رو می شود. مواجهه دو انسان با هم و کیفیت این رویارویی چهره ها، نقش عمده در نحوه گفتار و رفتار دارد و رمز گشایش قفل دلهاست.
«خوشرویی»، هم در نگاه مطرح است، هم در لبخند. هم در گفتار آشکار می شود، هم در رفتار. چه بسا رابطه ها و دوستیهایی که با «ترشرویی» و «اخم کردن» و «عبوس شدن» به هم خورده است. از سوی دیگر مبدأ بسیاری از آشناییها هم یک «تبسّم» بوده است.
وقتی با چهره شکفته و باز با کسی روبه رو می شوید، در واقع کلید محبت و دوستی را به دستِ او داده اید. برعکس، چهره اخمو و ابروهای گره خورده و صورتِ درهم و بسته، دریچه ارتباط و صمیمیّت را می بندد. اگر این خوشرویی و خنده رویی با نیّت پاک و الهی انجام گیرد، علاوه بر تأثیر محبّت آفرین، «حسنه» و «عبادت» به حساب می آید.
امام باقر(ع) می فرمایند: (تَبَسُّمُ الرَّجُلِ فی وَجْهِ اخیهِ حَسَنَهٌ. لبخند انسان به چهره برادر دینی اش «حسنه» است!).
تبسّم، مبدأ بسیاری از آشناییها و زداینده بسیاری از غمها و کدورتهاست. شگفت از کسانی است که از این کار بی زحمت و رنج و خرج، که برکات فراوان دارد، طفره می روند و به سختی حاضرند «گُلخنده» مسرّت را بر لبان خود و چهره دیگران بیافرینند. برخورد با چهره باز با دیگران، آنان را آماده تر می سازد تا دل به دوستی با شما بسپارند. خنده رویی و بشّاش بودن، دیگران را دل و جرأت می بخشد، تا بی هیچ هراس و نگرانی، با شما باب آشنایی را باز کنند و سفره دلشان را پیشتان بگشایند.
اگر با خوشرویی، بتوانید بار سنگین غم دوستان را سبک کنید، کارتان عبادت است و اگر با یک تبسّم، بتوانید خاطری را شاد سازید، به خدا نزدیک تر شده اید.

به قول حافظ:

دایم گل این بستان، شاداب نمی ماند / دریاب ضعیفان را، در وقت توانایی.
وقتی یک چهره گشاده و لبخند صمیمی، غمی را از دل می زداید، چرا باید از این «احسان»، دریغ کرد؟ بعضیها حضوری غم آفرین دارند، برخی هم محضری غم زدا. گروه اخیر، آیت لطف الهی اند که قدرشان ناشناخته است.
انسانها تشنه محبّت اند و این تشنگی، جز با ملاطفت و خوشرویی برطرف نمی شود. اگر اولین برخورد ما با کسی، به گونه ای باشد که غم او را به شادی و نگرانی اش را به اطمینان مبدّل سازد، دریچه ای به دنیای صفا و سرور به رویش گشوده ایم. این نیز نزد خداوند، حسنه و عبادت است.
امام صادق(ع) در حدیثی می فرمایند: (مَنْ اَخَذَ مِنْ وَجْهِ اَخیه المؤمِنِ قَذاهً کَتَبَ اللّه ُ لَهُ عَشْرَ حَسَناتٍ. کسی که از چهره برادر دینی اش، رنج و اندوهی را بزداید، خداوند به پاداش آن، ده «حسنه» در نامه اعمالش می نویسد).
البته این رفتار، نوعی هنرمندی در معاشرت است، قلبی مهربان می خواهد و عاطفه ای سرشار و خصلتی نوعدوستانه. خوشرویی مصادیق فراوانی دارد، گاهی با توجّهی، نگاهی، محبتی، کلامی، هدیه ای و … می توان انسانی را مسرور ساخت و در نتیجه خدا را از خود راضی ساخت.
در این زمینه، باز هم سخنی از پیشوای صادق شیعه بیاوریم که فرمود: (اَیُّما مُسْلِمٍ لَقِیَ مُسلِما فَسَرَّهُ سَرَّهُ اللّه ُ عزَّ و جَلّ – هر مسلمانی که با مسلمانی دیدار کند و در برخورد، او را شادمان سازد، خدای متعال نیز او را خوشحال و مسرور خواهد ساخت).
وقتی می توان با کلماتی و چهره و برخوردی خوش و دلپذیر، خاطری را خرسند ساخت، چرا باید با گفتن کلماتی ناخوشایند و اندوه آفرین، غم بر چهره دیگری نشاند و او را به یاد روزهای تلخش انداخت و او را مأیوس و دلسرد ساخت؟ هنرمند کسی است که بتواند غبار غم از خاطرها بزداید.

«خوشگویی»

از شاخه های دیگر «حسن خلق»، که رابطه ها را استوارتر و پیوندها را صمیمی تر می سازد، گفتار دلپذیر و شادی بخش است. متانت در سخن و ادب در گفتار و زیبایی در کلام، خصلت پاکدلانِ بی کینه است و خلق و خوی اولیاء دین.
ارزش انسان و جوهره وجودی اش را زبان و بیان روشن می سازد: یکی تحقیر می کند، یکی تشویق. یکی عیبجویی می کند، دیگری تحسین و تقدیر. یکی ملامت می کند، دیگری پر و بال می دهد و امید می آفریند.
کدام یک خوبتر است؟ شما خودتان چگونه بیان و زبانی دارید؟ تلخ یا شیرین؟ گزنده یا مرهم گذارنده؟ آیا با دیگران همان گونه صحبت می کنید که دوست دارید دیگران با شما آنچنان حرف بزنند و خطاب کنند؟
پذیرایی از دیگران، همیشه با غذا و میوه و شیرینی نیست. گاهی پذیرایی، با یک کلام خوب و سخن شایسته است. این اِکرام، بالاتر از تغذیه و اطعام است، چرا که گفتار شایسته و زیبا، غذای روح است. گفتن یک «آفرین»، «احسنت»، «بارک اللّه » مگر چقدر هزینه و خرج دارد.
رسول خدا(ص) که اسوه اخلاق حسنه و الگوی ادب در گفتار و رفتار است، می فرمایند: (مَنْ اَکْرَمَ اَخاهُ المؤمنَ بِکلمهٍ یُلْطِفُهُ بها وَ فَرَّجَ عَنه کُرْبَتَهُ لَمْ یَزَلْ فی ظلّ اللّه ِ المَمدُودِ عَلیهِ الرّحمهُ ما کانَ فی ذلک – هر کس برادر باایمانش را با گفتن کلامی ملاطفت آمیز و غم زدا، مورد تکریم قرار دهد، تا وقتی او شادمان است، گوینده آن سخن همواره در سایه رحمت گسترده الهی به سر می برد).
کلام تشویقی و آفرین و مرحبا گفتن بر عمل شایسته دیگری نیز، از این گونه صالحات است. باز هم از کلام امام صادق(ع) بشنویم: (مَنْ قالَ لِاخیهِ المُؤمِنِ «مَرْحَبا» کَتَبَ اللّه ُ لَهُ مَرْحَبا اِلی یَوْمِ القیامَهِ – هر کس به برادر مؤمن خود مرحبا (در امور خیر) بگوید، خدای متعال تا روز قیامت برای او مرحبا و آفرین می نویسد).
غیر از پاداش الهی، تأثیرات اجتماعی «خوشگویی» در نرم ساختن دلها و جلب عاطفه ها و استوار ساختن رابطه ها مشهود است. آنکه خوش سخن باشد، از دیگران نیز کلام نیکو می شنود. «این جهان کوه است و فعل ما ندا» و البته که حرف و سخن ما هم در کوهستان زندگیها انعکاس دارد و خوبی آن به خود ما منعکس می شود. کسی که گفتار مؤدّبانه داشته باشد، دیگران نیز با او مؤدّبانه سخن خواهند گفت. وگرنه … «کلوخ انداز را پاداش، سنگ است». از کلام مولا علی(ع) است که: (اَجْمِلوُا فِی الخِطابِ تَسْمَعوُا جَمیلَ الجَوابِ – «زیبا خطاب کنید، تا جواب زیبا بشنوید!…).
کیفیّت برخورد ما با انسانهای دیگر، همان نتیجه را به ما برمی گرداند. ادب، ادب می آورد و توهین و فحش، بدزبانی و اهانت متقابل را در پی دارد.

«خوشخویی»

از رموز موفقیت حضرت رسول(ص) در دعوت و رسالت خویش، اخلاق نیکو و برخورد شایسته و جذّاب با مردم بود. «حسن خلق» آن حضرت، امتیاز بارز آن مظهر رأفت و رحمت بود. با همین «اکسیر اعظم» دلها را جذب می کرد، دشمنان را دوست می ساخت، کینه ها را به مهربانی مبدّل می کرد، الفت می آفرید و پیوند می داد، دلها را با دلها، دستها را با دستها! و به همین سبب مدال «اِنَّکَ لَعَلی خُلْقٍ عَظیمٍ» از خدای عظیم دریافت کرد.
کلام نرم، رفتار شایسته، گفتار مؤدّبانه و جاذبه دار، تحمل فراوان و حلم و بردباری و چهره گشاده و بشّاش، از مظاهر و جلوه های «حسن خلق» است. به تعبیر دیگر، وقتی محبّت خود را به دیگران ببخشید، در حوادث، صبور و شکیبا باشید، خشم خود را فرو خورده، خویشتن داری کنید، بدی را با خوبی پاسخ دهید و از خشونت و عصبانیّت و بدزبانی و تحقیر و توهین و تکبّر به دور باشید، دارای «حسن خلق» هستید.
اگر خداوند به صاحبان حسن خلق، پاداش جهاد و شهادت می دهد، بیجا و گزاف نیست، چرا که این هم نوعی مجاهده دارد. پیامبر اکرم(ص) برای تثبیت و گسترش همین کمالات اخلاقی و «خوشخویی» برانگیخته شد. از کلمات نورانی او است: (اِنَّ الرَّجُلَ یُدْرِکُ بِحُسْنِ خُلْقِهِ دَرَجَهَ الصّائِمِ القائِمِ – گاهی انسان در سایه خوشخویی، به مقام و رتبه روزه داران شب زنده دار می رسد!).
در حقیقت صفا و صمیمیت تنها با داشتن لبی خندان حاصل نمی شود بلکه دل و زبان هم باید کمک کنند تا انسان در ارتباطش با دیگران با صفا و صمیمیت رفتار کند. و انسی که مؤمنان با یکدیگر می گیرند، بسیار قیمتی و باارزش است و این در سایه خوش اخلاقی (خوشرویی، خوشگویی و خوشخویی) پدید می آید که حلقه وصل انسانها به هم است.
در معاشرت مسلمانان با هم، باید «همدلی»، بیش از «وحدت فیزیکی» و «پیوند سطحی» حاکم باشد، تا به انس و الفتهای پایدار و رابطه های درونی بیانجامد. با سلام و مصافحه و حسن خلق و چهره باز و لبخند محبّت زا و غم زدا و برخورد نیک و مشکل گشاست که این مهّم تأمین می شود. میزان اسلامی بودن اخلاق هر مسلمان را باید در نحوه معاشرتش با دیگران جستجو کرد. خوش خلقی ، دین و مرام مسلمانی است. به فرموده حضرت رسول(ص): «ایمان کسی کاملتر است که اخلاقش بهتر باشد، کسی به پیامبر شبیه تر و به او نزدیکتر است که خوش خلق تر باشد» و به تعبیر امام صادق(ع): «پس از عمل به واجبات الهی، محبوبترین کارها نزد خداوند، آن است که انسان اخلاقی سازگار با مردم داشته و اهل «مدارا» باشد.»

«برخی از راه‌های تمرین خوش خلقی و خوش‌رویی»

۱. تواضع و فروتنی در برخورد با مردم: (الَّذِین‌َ یَمْشُون‌َ عَلَی الاْرْض‌ِ هَوْنًا – بندگان خاص خداوند رحمن آن‌ها هستند که با آرامش و نرمی بر زمین راه می‌روند. فرقان‌، ۶۳). هیچگاه نباید خود را برتر از دیگران دانست. در روایتی از امام صادق‌در این باره می‌خوانیم که فرمود: فروتنی ریشه هر خیر و سعادتی است‌، تواضع مقام والایی است‌… کسی که برای خدا فروتنی کند، خدا او را بر بسیاری از بندگانش برتری می‌بخشد… هیچ عبادتی نیست که مقبول درگاه خدا و موجب رضای او باشد مگر اینکه راه ورود آن فروتنی است‌.(بحارالانوار، علامه مجلسی‌;، ج ۷۵، ص ۲۱، دار الاحیأ التراث العربی‌.)
۲. حلم و بردباری‌: (وَ إِذَا خَاطَبَهُم‌ُ الْجَـَهِلُون‌َ قَالُواْ سَلَـَمًا – و هنگامی که جاهلان آن‌ها را مخاطب سازند به آن‌ها سلام می‌گویند. فرقان‌، ۶۳). و با بی‌اعتنایی و بزرگواری می‌گذرند نه اینکه در صدد جواب و جبران کار زشت دیگران برآیند.
۳. پرهیز از گفتار و رفتار بیهوده و لغو: (وَ الَّذِین‌َ هُم‌ْ عَن‌ِ اللَّغْوِ مُعْرِضُون‌َ – و آن‌ها که از لغو و بیهودگی رویگردانند. مؤمنون‌، ۳). نباید شوخیها و حرکات نابجا اشتباها جایگزین پندها و حکمتها شود.
۴. سخن گفتن با دیگران و پرهیز از صدای بلند و فریاد زدن‌: (وَاغْضُض‌ْ مِن صَوْتِکَ – از صدای خود بکاه. لقمان‌، ۱۹). در بر خورد با دیگران نباید صدا را بلند کرد. متانت در گفتار از شروط اصلی خوشرویی است.
۵. تقیّد به شرع و رعایت آموزه های دینی سیرت انسان را زیبا و نیکو می گرداند و کسب و تقویت صفات نیکو و فضائل اخلاقی را به دنبال دارد.
همواره باید در نظر داشت که بنابر روایات و قواعد مسلم اخلاق اسلامی، بهترین حالت در هر کار میانه­روی است بنابراین در خوشرویی نیز باید اعتدال را از دست نداد همانطور که در روایت از امام علی(ع) است که فرمود: ترشرو بودن سبب کسب دشمنی مردم است اما گشاده­رویی (زیاد و با همه کس) نیز همنشینان بد را به سوی فرد جلب می­کند؛ بنابراین بین این دو حالت باش. زیرا بهترین در همه­ صفات و کارها، حد وسط است. شرح نهج البلاغه، مکتبه آیه الله المرعشی النجفی، قم، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج ۲۰، ص ۲۸۶).

التماس دعا

منبع : سایت دعاگو

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

سه × 1 =