خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم

خواص و فضیلت اسم و صفت الرحمن و ختم ذکر الرحمن در دعا سایت

خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم

خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم

در این پست از سایت ذکر و دعاهای قرآنی دعا سایت doasite.com خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم را برای شما عزیزان قرار دادیم . اسم مبارک الرحمن از اسم های اعظم الهی و یکی دیگر از صفات خداوند است . الرحمن به معنای بخشاینده و مهربان است یعنی خداوندی که نسبت به بندگانش بسیار مهربان است و از گناهان بندگانش چشم پوشی می کند . خداوند آنچنان بخشنده و مهربان است که هیچکس تصورش را نمی تواند بکند .

خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم معنی و مفهوم اسم الرحمن خدا معنی الرحمن مداومت در گفتن اسم الرحمن فوائد گفتن مداوم ذکر الرحمن فرق میان الرحمن و الرحیم صفت الرحمن ذکر اسم الرحمن خواص و فضیلت اسم مبارک الرحمن خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم خداوندی که گناهان را می بخشد خداوند مهربان ختم ذکر شریف الرحمن الرحمن یعنی بخشنده و مهربان الرحمن اسم اعظم الهی
خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم

خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم,ذکر اسم الرحمن,خواص و فضیلت اسم مبارک الرحمن,فوائد گفتن مداوم ذکر الرحمن,الرحمن اسم اعظم الهی,صفت الرحمن,ختم ذکر شریف الرحمن,فرق میان الرحمن و الرحیم,معنی و مفهوم اسم الرحمن خدا,مداومت در گفتن اسم الرحمن,معنی الرحمن,الرحمن یعنی بخشنده و مهربان,خداوندی که گناهان را می بخشد,خداوند مهربان

خواص اسم الرحمن از اسم های اعظم الهی و تفاوت اسم رحمان با رحیم

صفت رحمان، یکی از صفات خداوند است. نام رحمان بارها در قرآن، چه در آغاز سوره‌ها و چه درون آنها، آمده است. این نام ۵۶ بار درون سوره‌ها آمده که ۱۶ مورد آن تنها در سوره مریم است. رحمان، صفت بر وزن فعلان و دارای معنای مبالغه است. در کنار هم آمدن دو صفت رحمان و رحیم دربرگیرنده مفهوم تاکید متقابل این دو می‌باشد.

در قرن دوم و سوم میلادی، خدا به این وصف در یمن خوانده می‌شده، و این واژه به معنای خدای نیک بوده است.

نیک در اینجا نقش صفت ندارد، بلکه بخشی از تعبیری است که خدا به وسیله آن و پس از ترجیح آن بر دیگر تعابیر خوانده می‌شود.

رحمان و رحیم در قرآن، دارای تفاوت‌های دستوری با یکدیگرند. رحمان، همیشه با حرف تعریف می‌آید، لیکن، رحیم گاه بدون حرف تعریف به کار می‌رود.

رحمان در ۷ مورد از ۵۶ استعمال خود در قرآن، تنها به همراه رحیم آمده است و در کنار آن ذکری از دیگر صفات نیست، در حالی که رحیم با صفاتی دیگر نظیر غفور، تواب، رئوف و عزیز تشکیل زوجی وصفی می‌دهد.

رحیم و برخی از دیگر اسما و صفات الهی همچون عزیز، دارای معانی یا کاربردهای غیر الوهی نیز هستند (مثلاً در آیه ۱۲۸ سوره توبه، دو وصف رئوف و رحیم درباره پیامبر به کار رفته‌اند)، ولی رحمان همواره در مورد خداوند به کار می‌رود.

در قرآن کریم از الله به عنوان خالق و صاحب اختیار جهان زیاد صحبت شده است.

البته مواضعی که در آنها الله در ارتباط مستقیم با پدیده‌های طبیعی نشان داده شده باشد، بسیار‌ اندک است، لیکن ما رحمان را همچون الله در نظیر این‌گونه مواضع می‌یابیم.

ذکر نام رحمان در کنار موضوعاتی چون آفرینش آسمان و زمینه در شش روز، هفت آسمان، عرش الهی که نماد قدرت مطلق الهی است و نیز در صحنه‌های قیامت نمونه‌هایی از این دست است.

موارد فوق در سوره فرقان بیان شده است و پس از آن است که عبارتی را می‌بینیم که امر به پرسش کردن درباره او (رحمان) از کسی می‌کند که از او آگاه است.

عبارت اخیر، نشان‌گر ارتباط این نام با مجموعه واژگانی محافل یهود و نصارای آن روز است.

نام رحمان ۶ بار مرتبط با وحی، ۴ بار مرتبط با قرآن و ۴ بار مرتبط با عهد قدیم آمده است.

این کلمه در ارتباط با پیامبران عهد قدیم، مریم مادر عیسی، حبیب نجار و نیز در لسان‌ هارون و ابراهیم – هنگام دعوت پدرش به یکتا‌پرستی – آمده است.

همچنین از خضوع اسحاق، موسی،‌ هارون، اسماعیل و ادریس در برابر رحمان و پناه بردن مریم به او سخن گفته شده است. کلمه عهد نیز در قرآن با رحمان پیوند دارد.

معنای لغوی اسم رحمان

رحمت در لغت، به معنای رقت، نرمی و انعطاف نفسانی است که مستلزم تفضل و احسان می‌باشد ولی این معنا در وجود باری تعالی صحیح نیست؛ زیرا انفعال، نقص است و نقص در خداوند راه ندارد رحمت درباره خداوند به معنای افاضه خیر و عنایت به نیازمندان است.

مرحوم فیض کاشانی درباره دو اسم شریف رحمان و رحیم می‌فرماید:

الرحمان و الرحیم من الرحمه و هی افاضه الخیر علی المحتاجین، عنایه بهم. و رحمه الله تعالی تامه و عامه و کامله

با مراجعه به آیات و روایات، می‌توان این فرق را بین دو اسم شریف رحمان و رحیم فهمید که رحمان عنایت و شفقت و لطف خداوند به تمام مخلوقات است و رحیم، عنایت و لطف ویژه به مؤمنان است.

امام صادق (علیه‌السّلام) به این فرق تصریح کرده و فرموده است:

والله اله کل شیء الرحمن بجمیع خلقه، الرحیم بالمؤمنین؛

خداوند، معبود هر چیزی است و به همه مخلوقات خویش، رحمان و به مؤمنان رحیم است.

خداوند، در قرآن کریم نیز به این فرق تصریح کرده و فرموده است:

هو الذی یصلی علیکم ملائکته لیخرجکم من الظلمات الی النور و کان بالمومنین رحیما؛

او، کسی است که بر شما رحمت می‌فرستد و فرشتگانش نیز تا شما را از تاریکی به سوی نور بیرون آورد و بر اهل ایمان، بسیار مهربان است.

با این تعبیر، خداوند عنایت ویژه خود به مؤمنان را توسط اسم شریف «رحیم» معرفی کرده است نه «رحمن».

در روایتی دیگر، امام صادق (علیه‌السّلام) می‌فرماید:

الرحمن اسم خاص بصفه عامه و الرحیم اسم بصفه خاصه

رحمان، اسم خاص [مخصوص خداوند] است با ویژگی عام [شامل همه است] و رحیم، اسم عام است [استعمال آن در غیر حق تعالی بدون اشکال است] با ویژگی خاص. رحمانیت خدا، شامل تمام مخلوقات می‌شود (چه مؤمن و چه کافر)؛ اما رحیمیت او مخصوص مؤمنان می‌باشد که مقتضی عنایت ویژه و افاضه خاص به ایشان خواهد بود.

این افاضه خاص، همان هدایت ویژه خداوند و موفقیت بنده در تزکیه و تهذیب نفس و تقرب به سوی او است؛ از این رو خداوند در قرآن کریم بر این نکته تاکید کرده و می‌فرماید:پ

و لو لا فضل الله علیکم و رحمته ما زکی منکم من احد ابدا و لکن الله یزکی من یشاء و الله سمیع علیم

اگر فضل و رحمت الهی بر شما نبود، هیچ یک از شما هرگز تزکیه نمی‌شد و این خداوند است که هر کس را بخواهد تزکیه می‌کند و خداوند شنوا و دانا است. این، همان فضل و رحمتی است که مخصوص اهل ایمان است و توسط اسم شریف رحمان شامل حال مؤمنان می‌شود.

متاسفانه انسان‌ها به دلیل حب دنیا و زیاده‌خواهی، از این اسم شریف کاملاً غافل شده‌اند، تمام نعمت‌ها و فیوضاتی که در طول عمر و زندگی، از طرف خداوند به آن‌ها عطا شده توسط این اسم شریف است؛ ولی حب دنیا و زیاده خواهی، سلامتی و امنیت و نعمت‌های دیگر را به دست فراموشی سپرده و همیشه انسان را به فکر دستیابی به متاع‌های دنیایی دست نیافتنی مشغول می‌کند.

این گونه فکر و آرزوهای طولانی که معمولاً جامه عمل نمی‌پوشد، روح ناامیدی از رحمت الهی و ناسپاسی نعم الهی را در پی دارد و او را از رحمت خداوند دور می‌سازد.

به ناچار کسی که می‌خواهد نعمت‌های خدا از او سلب نشود و خواسته‌های معنوی و مادی او بر آورده شود، باید به این اسم شریف متمسک شود. باید سیر نزول رحمت الهی از زمان تولد و کودکی تا زمان حاضر در طول زندگی پر فراز و نشیب خویش را به مطالعه بنشیند و تفکر و تامل کند چگونه خداوند او را در تمام مراحل زندگی غرق در رحمت خویش نموده و با نعمت‌های سلامتی و امنیت و هدایت و نعمت‌های بی‌حد دیگر، او را مورد لطف و مرحمت خویش قرار داده است.

در قرآن از مسئله محبت و، به ندرت، از پدیدآورنده آن سخن گفته شده و این پدید آورنده رحمان می‌باشد.

در سوره فرقان نیز از حالات و صفات عبادالرحمن به تفصیل سخن گفته شده است. مسیلمه نیز یاران خود را زیر نام رحمان گرد آورد. حال اگر این نام مسبوق به سابقه طولانی پرستش نبوده باشد، گردآوری اشخاص زیر آن مشکل می‌نموده است.

یکی از اسم‌های نیکو و زیبای خداوند تبارک و تعالی، رحمان است که ۱۵۷ بار در قرآن کریم آمده است. رحمان صیغه مبالغه از ریشه (ر ح م) است که به معنای بزرگ بخشایشگر، مهربان و دلسوز است که بخشش او از سر مهربانی و شفقت و غمخواری باشد.

«رحمن» و «رحیم» از رحمت مشتق است و به معنای افاضه بر نیازمندان از روی توجه به آنان است و رحمت خداوند متعال، تام و عمومی و کامل است.

**************************************************

بازنشر : سایت دعاسایت (بزرگترین منبع ذکر و دعاهای قرآنی)

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.