امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی

شرایط و راههای استجابت دعا و روا شدن حاجت در دعا سایت

امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی

امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی

در این پست از سایت ذکر و دعاهای قرآنی دعا سایت doasite.com امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی را برای شما عزیزان قرار دادیم . از عوامل و کارهایی که موجب استجابت دعا و براورده شدن حاجت ها و رسیدن به خواسته ها می شود یکی اصرار و پافشاری کردن بر دعا و دیگری امید داشتن به برآورده شدن حاجت و پرهیز از یاس و ناامیدی و دیگری مداومت در دعا کردن و همچنین همواره به یاد خداوند بودن می باشد …

امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی یاس و ناامیدی از برآورده شدن حاجت همیشه به یاد خدا بودن برای حاجت روایی مداومت و پافشاری در دعا امید داشتن به برآورده شدن حاجت امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی امید به حاجت روایی اصرار کردن در دعا اصرار در دعا آداب و شرایط استجابت دعا
امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی

امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی,امید داشتن به برآورده شدن حاجت,امید به حاجت روایی,یاس و ناامیدی از برآورده شدن حاجت,اصرار در دعا,مداومت و پافشاری در دعا,اصرار کردن در دعا,آداب و شرایط استجابت دعا,همیشه به یاد خدا بودن برای حاجت روایی

امید به حاجت گرفتن و مداومت و اصرار در دعا برای استجابت دعا و حاجت روایی

امید به اجابت

انسان نیایشگر باور عمیق دارد که پناهگاه او قدرتی لایزال است که سخن او را می شنود و از دل پر دردش آگاه و به راه و روش نجات وی کاملًا دانا و قادر است و در کلام نورانی خود فرموده است:

«وَإِذا سَأَلَک عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَهَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ»

«ای رسول ما! هرگاه بندگان من از تو در مورد من سؤال کنند، بگو: من [به آنان ] نزدیکم و دعای دعاکننده را هرگاه مرا بخواند، پاسخ می گویم.»

و در جای دیگر، خداوند متعال بندگان را از یأس و نا امیدی بر حذر داشته و آن را مساوی با کفر دانسته، می فرماید:

«لا تَیأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا ییأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ»

«از رحمت و الطاف خداوند مأیوس نشوید که فقط کافران از رحمت خدا مأیوس می شوند.»

امام باقر فرمود: «پدرم در دعا اصرار و پافشاری می کرد و آن قدر یا رب یا رب می گفت که نفسش بند می آمد و دوباره دعا را از سر می گرفت.»

طبق این اعتقاد وحیانی، دعایی که از دل دردمند مشتاق می تراود، بدون تردید مورد توجه حضرت باری تعالی قرار می گیرد و انسان دعا کننده هرگز نباید از نتیجه آن ناامید و مأیوس باشد و بر آورده نشدن حاجات هم نشانه بی اثر بودن دعا نیست، بلکه بهره های معنوی و مادّی متعددی را برای فرد دعا کننده به ارمغان می آورد.

امام صادق علیه السلام فرمود:

«انسان مؤمن گاهی دعا می کند و رفع نیازهایش را از خداوند می طلبد، امّا خداوند به فرشتگانش می فرماید: پاسخ او را به تأخیر اندازید؛ زیرا من صدای عاشقانه و دعای خالصانه اش را دوست دارم. در روز قیامت خداوند خطاب به این بنده اش می گوید: بنده ی من! مرا خواندی و من پاسخ تو را دیر دادم و امروز پاداش آن دعای تو این قدر است.»

امام صادق علیه السلام در ادامه افزود:

«آن بنده ی مؤمن وقتی عنایات بی کران الهی را ببیند، از ته دل آرزو می کند که ای کاش در دنیا دعاهایش مستجاب نمی شد و خواسته هایش برآورده نمی گردید!»

مداومت در دعا

یکی از شرائط مهم دعا که می تواند آثار سازنده و مفیدی داشته باشد، مداومت در دعاست؛

یعنی فرد نیایشگر همواره به یاد خدا باشد؛ اعم از اینکه حالات خوش و آرام بخشی داشته باشد یا در گرفتاریها و سختی ها غوطه ور شود.

حق باوران، پیوسته دعا را نه تنها وسیله ی رسیدن به کمالات و خواسته های مشروع تلقی می کنند، بلکه آن را نوعی هدف می دانند؛ زیرا دعا نوعی عبادت است؛ آن هم عبادت کبری و خداوند متعال هم هدف از خلقت انسان را رسیدن به مقام عبودیت اعلام کرده و فرموده است:

«وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیعْبُدُون»؛

«و جن و انس را نیافریدم، جز برای آنکه مرا عبادت کنند.»

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله دعا را خالص ترین و برگزیده ترین عبادت مطرح کرده، می فرماید:

«الدُّعَاءُ مُخُّ الْعِبَادَهِ

دعا مغز و حقیقت عبادت است.»

امام باقر علیه السلام فرمود:

«أَفْضَلُ الْعِبَادَهِ الدُّعَاءُ

برترین عبادت دعاست.»

بنابراین، برای رسیدن به مقامات عالیه ی کمال و قرب درگاه الهی، باید همواره انسان دعا و نیایش به درگاه الهی داشته باشد و از این عبادت سازنده، هرگز غفلت نورزد.

خداوند متعال بارها در قرآن از عدم تداوم دعای مردم، گلایه کرده است؛ چنان که می فرماید:

«وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَی الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأی بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَریضٍ»

«و هرگاه به انسان نعمت دهیم، از ما روی بر می گرداند و با حال تکبر و غرور از حق دور می شود و هرگاه اندکی ناراحتی و گرفتاری به او برسد، به دعاهای فراوان و مستمر روی می آورد و بر طرف شدن آن را طلب می کند.»

و در سوره یونس از غفلت و بی خبری انسانهای کم تحمل و ضعیف الایمان خبر می دهد و آنها را در مورد سودجویی و تداوم نیافتن ارتباط معنویشان با آفریدگار هستی به شدت نکوهش می کند و می فرماید:

«وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا کشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کأَنْ لَمْ یدْعُنا إِلی ضُرٍّ مَسَّهُ کذلِک زُینَ لِلْمُسْرِفینَ ما کانُوا یعْمَلُونَ»

«هنگامی که به انسان غافل و خود پرست زیان و ناراحتی برسد، ما را به طور مداوم و شبانه روزی در حال خوابیده، نشسته و ایستاده صدا می کند و برای حلّ گرفتاری اش دعا می کند و زمانی که ناراحتی او را بر طرف سازیم، چنان از ما فاصله می گیرد و می گذرد و می رود که گویا اصلًا ما را برای رفع گرفتاری اش فرا نخوانده بود، و این گونه است که اعمالِ بدِ اسرافکاران برایشان زینت داده شده است و آنان از رفتار ناخوشایند خود خوشحال اند و زشتی عمل خود را نمی توانند بفهمند.»

برید بن معاویه از امام باقر علیه السلام پرسید:

آیا قرائت قرآن را بیشتر بخوانیم یا دعا به درگاه ربوبی را؟ امام فرمود:

«کثْرَهُ الدُّعَاءِ أَفْضَلُ ثُمَّ قَرَأَ قُلْ ما یعْبَؤُا بِکمْ رَبِّی لَوْ لا دُعاؤُکمْ

زیاد دعا کردن بهتر است و این آیه را تلاوت کرد که: بگو: اگر دعایتان نبود، پروردگارم توجه و اعتناء به شما نمی کرد.»

همواره به یاد خدا بودن

امام صادق علیه السلام در توضیح سیره علی علیه السلام می فرماید:

«کانَ امِیرُالْمُؤْمِنِینَ علیه السلام رَجُلًا دَعّاءً

امیرمؤمنان علیه السلام مردی بود که بسیار دعا می کرد.»

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

«خداوند برای هر کسی توفیق دعا کردن بدهد، باب اجابت را نیز به رویش باز خواهد کرد. هر گاه باب دعا به رویتان باز بود، بسیار تلاش و فراوان دعا کنید؛ زیرا خداوند متعال از دعای فراوان شما خسته نمی شود و توجهش را از شما سلب نمی کند، مگر اینکه خودتان خسته شوید.»

آن حضرت در ضمن گفتار راهگشایی به مسلمانان فرمود:

«تَدْعُونَ رَبَّکمْ بِاللَّیلِ وَ النَّهَارِ فَإِنَّ سِلَاحَ الْمُؤْمِنِ الدُّعَاءُ

شب و روز به درگاه پروردگارتان دعا کنید؛ چرا که سلاح اهل ایمان دعاست.» یعنی مؤمن باید همواره در مقابل خطرات و گرفتاریها و دشمنان، مسلّح به سلاح دعا باشد.

همانند سربازی که همواره به صورت مسلح آماده ی دفاع است.

با توجه به نکات یاد شده، شایسته است که یک شخص مسلمان در هر زمان و مکان و در هر حالی از دعا کردن غافل نباشد؛ یعنی نه تنها در گرفتاریها، بلکه در حال خوشی و آسایش نیز باید دست به دعا بود.

پیشوای ششم علیه السلام به نقل از جدّ بزرگوارش فرمود:

«همواره در دعا کردن پیش قدم شوید؛ چرا که اگر بنده ای نیایش پیشه باشد، و برایش گرفتاری و سختی پیش آید و به درگاه خداوند دعا کند، در آسمانها می گویند: این صدا آشناست؛ ولی اگر فقط هنگام سختی دعا کند، به او گفته می شود: تا حالا کجا بودی؟»

تنها وقت گرفتاری دعا کردن، چندان ارزشی ندارد و خداوند متعال هم به آن وقعی نمی گذارد و می فرماید:

«فَإِذا رَکبُوا فِی الْفُلْک دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصینَ لَهُ الدِّینَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَی الْبَرِّ إِذا هُمْ یشْرِکونَ»

«هنگامی که سوار بر کشتی شوند، خدا را با اخلاص می خوانند؛ امّا هنگامی که خدا آنان را به خشکی رساند و نجات دهد، باز به شرک و کفر می گرایند.»

اصرار در دعا

و امام باقر علیه السلام نیز بر اینکه در مقام دعا نباید مأیوس شد و باید آن قدر اصرار و الحاح کرد تا نتیجه گرفت، تأکید ورزیده، می فرماید:

«وَ اللَّهِ لَا یلِحُّ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی حَاجَتِهِ إِلَّا قَضَاهَا لَهُ

به خدا سوگند! هرگز بنده ی مؤمن در دعایش به درگاه خداوند بزرگ اصرار و پافشاری نمی کند، مگر اینکه خداوند خواسته اش را بر آورده می سازد.»

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:

«خداوند رحمت کند آن بنده ای را که از خداوند متعال حاجت بخواهد و در خواسته اش اصرار و پافشاری کند؛ چه دعایش مستجاب شود و چه مستجاب نشود.» و آن گاه این آیه را تلاوت کرد:

«وَ أَدْعُوا رَبِّی عَسی أَلَّا أَکونَ بِدُعاءِ رَبِّی شَقِیا»

«پروردگارم را می خوانم و امیدوارم که در خواندن پروردگارم بی پاسخ و مأیوس نباشم.

گاهی می شود که خداوند ناله و دعای بنده مؤمن خود را دوست دارد و می خواهد صدایش را همچنان بشنود و با او ارتباط داشته باشد.

به همین جهت، اصرار و الحاح و پافشاری در دعا پسندیده و مفید است و از نظر اولیاء الهی امری بسیار مطلوب شمرده می شود. بنده ی پاکدل چه بسا در اثناء دعا ناله و تضرع می کند و چنانچه اخلاصش بر قدسیان ثابت شود و عرشیان آثار و امواج اتصال روحی او را با مبدأ هستی در یابند، امّا دعایش به اجابت نرسد، در آن حال فرشتگان آسمان به حال او گریسته، به خداوند عرضه می دارند: خدایا! پاسخ این نیایشگر نالان را که این همه اصرار دارد، چرا نمی دهی؟

پیشوای ششم علیه السلام در این باره می فرماید:

«بنده ی مخلص دعا می کند و خداوند به دو فرشته فرمان می دهد که دعایش را به اجابت رساندم، امّا حاجتش را به او ندهید؛ زیرا شنیدن آواز روحانی او را خوش می دارم، و بنده ی غیر صالح دعا می کند .

خداوند متعال به فرشتگان می فرماید:

در بر آوردن حاجتش عجله کنید که بانگ او را خوش نمی دارم.»

در اینجا مولوی برای توضیح معنای حدیث مثال می زند که:

معمولًا مردم طوطی و بلبل را در قفس می کنند و رها نمی سازند؛ چون صدا و حرکات و رفتارشان را دوست می دارند؛ امّا آیا تا به حال کسی شنیده است که زاغ و جغد و کلاغ را هم در قفس نگه دارند؟

بر این اساس، خداوند متعال اصرار و التماس بندگان صالح خود را دوست دارد و می خواهد آنان به واسطه نیازی که دارند بیشتر به حضورش بار یابند و دعا کنند.

**************************************************

بازنشر : سایت دعاسایت (بزرگترین منبع ذکر و دعاهای قرآنی)

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.